عقل و عشق

http://rezap502.epage.ir

شعرنو 18
نویسنده:رضا عقل و عشق - ساعت ۳:٥۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ دی ۱۳٩٠
 

روز مرگم نفسی فرصت دیدار بده.


 

.

                 دیشب؛

                بی آنکه نامت به زبان آورم ؛

                                   بغض کردم...

                یادت دلم را لرزاند ؛

                         گریه کردم...

بی رنگ و صدا اما غمگین

 از قاصدک ها خبری بود تا...

معصومیت قطره اشک هایم را ،

                      صدای  درد مرا ،

                          به گوش تو رسانند...

      رفیق نا رفیق من

    روزگار گر به کام تو باشد ،

                 مرا ملالی نیست...

                                      دلتنگی را چاره نیست...

                          انتظار را حاجت زمان نیست...

                     عشق را هیچ بهانه نیست...

               عشق نیست جایش چیست؟...

       هیچ بهانه نیست............ تا هر چیزی چیست؟

            با دلخوشی باید زیست...

                  مرا اما ؛ مجال دلخوشی نیست...

                                                       آه......

آه ای که جای پای طریقت مانده روی شانه های من

آه ای نا رفیق که جای خنجر هایت مانده رو تنم

آه ای دوست که جای جالیت مانده

در پشت کینه ی سیاه من

                      بهانه ی دلخوشی ام کنارم نیست...

                                                   کنارم نیست...

                                                           کنارم نیست...

                     دیروز ؛

                    در همان جاده باریک

راه امامزاده ی دور

        با همان دشت شقایق

با همان سوسن های مست

با همان باران های تند

با همان بابونه های پای کوه

با همان پونه های خیس

                                     تنها

                             تنها به یاد خاطرات دور

                             با خودم کردم سفری

                                بغض کردم...

                                یادت دلم را لرزاند ،

                                         گریه کردم.....

                                         و  ای کاش..............

                                                       .

                                                       .

                                                       .

                                    اندیشه ام را هیچ درمان نیست...

                                           زندگیم را هیچ درمان نیست...

                               قلب بشکسته ر هیچ درمان نیست...

.

.

.

آری...

بهانه میگیرد دلم گاهی...

برای شاد زیستن

اما هیچ مجالی نیست باید رفت

باید ساخت

از نو دور از تو

چه زیباست دل بریدن از .....